Dracula: stronice z pamiętnika dziewicy

Dzieło Maddina, oparte na wyjątkowo ciekawym pomyśle, jest wciągającym widowiskiem. Nakręcone w formie adaptacji baletowej dla kanadyjskiej telewizji, przez reżysera, który jak się wydawało niezbyt interesował się tańcem, lub – jeśli już o tym mowa – telewizją. Możliwe, że ten tętniący motywami gotyckimi i wiktoriańskimi film jest najwierniejszą z dotychczasowych ekranowych adaptacji książki Brama Stokera z 1897 r., odwzorowując zarówno niepokoje na tle etnicznym, jak i legendarną wręcz pruderyjność tamtych czasów. Dracula jest czymś więcej, niż tylko filmem tanecznym - to prawdziwie ekspresjonistyczne kino nieme, posługujące się (czasem barwioną) czernią i bielą, podejmujące wyzwania tego gatunku z pomocą XXI-wiecznej technologii (efekty specjalne przemycono do każdego prawie ujęcia), lecz z perspektywy kamer z początku wieku XX. Skomplikowane układy taneczne odbite w lustrach, skąpane w oparach mgły, przyśpieszane i zwalniane, kręcone kamerami Super 8 i 16mm – wszystko to wygląda jak mieszanka „Thrillera” Michaela Jacksona i Wampira Carla Dreyera. Łatwo byłoby zaszufladkować estetykę tego filmu jako ‘teledyskową’, jednak wydaje się, że Maddin odkrył nowy gatunek filmu, odzyskując dla kina techniki montażowe i reżyserskie, w procesie ewolucji zapożyczone z niego (zwłaszcza z kina awangardowego) przez klipy wideo.